«اژدها»، اتفاق غریب سینمای ایران

فرود آمدن از هیجان تماشای «اژدها وارد می شود» و قطره قطره تعریف و باز تعریف کردن آن برای من کار ساده ای نبود. وقتی بعد از چند روز شنیدن تعریف و تمجید از فیلم در میان اطرافیان، فرصت تماشا به دست آمد، تنها تمایلم بعد از نقش بستن تیتراژ پایانی، این بود که دوباره فیلم را از لحظه نخست ببینم؛ چه چیزی میان این شخصیت های رنگارنگ رخ داد؟ کی از کجا آمد و به کجا رفت؟ اینها از چه حرف می زدند؟ چرا آنچه می گفتند، شبیه واقعیت بود اما منطقی نبود؟ یا اصلا همه چیز فقط یک شوخی کارگردان با من تماشاگر بوده؟

شاید هم از حجم پیچیدگی ماجرا، من در دالان های ذهنم گم شده بودم و راه روشن را نمی یافتم. فیلم را تا جایی که در یادم مانده بود، آنقدر برای خودم تکرار کردم که وقتی بار دوم به تماشای آن می نشینم، یادم باشد دنبال جواب سوال هایم بگردم و این بار دوم بود که فهمیدم.

کلا در دفعه نخست رودست خورده بودم. فیلم را می توانستم بسیار رهاتر از آنچه پیش فرض ها برایم ساخته بودند، تماشا کنم؛ از دیدن آن همه رنگ و نماها لذت ببرم و با یک قصه کارآگاهی همراه شوم. معادل ها را کنار بگذارم و فقط به خودم اجازه دهم 108 دقیقه در دنیای میان رؤیا و واقعیت، میان رنگ، طراحی و مستندات، سفری داشته باشم.

بعد از دو بار تماشای فیلم و فاصله گرفتن از تمامی احساسات حاصل از دیدن آن، آنچه به عنوان پرسش درباره فیلم در ذهنم باقی مانده بود با مانی حقیقی، کارگردان فیلم مطرح کردم. کارگردانی که «اژدها...» را از میان سوژه های بسیار خود انتخاب و کارگردانی کرد؛ فیلمی با موضوع سه جوان که درگیر ماجرایی در جزیره قشم می شوند.

«اژدها وارد می شود» در نسبت با کارگردانش، مخاطبان و روال کلی سینمای ایران یک اتفاق تازه محسوب می شود. در مورد بخشی که مربوط به نسبت فیلم با خود شما می شود، این سوال به وجود می آید که چه چیزی موجب می شود کارگردانی که سال ها فیلم هایی با هزینه کم ساخته و سادگی ویژگی فیلم هایش است، به سمت فیلمی با مختصات «اژدها...» برود؛ منظور از رفتن سمت «اژدها...»، ساختن فیلمی با روایتی از جنس این فیلم و نماها و تصاویر چشم نواز، موسیقی پر رنگ و صحنه پردازی هاست. پسش این جاست که آیا دلزدگی از شیوه قبلی پای این شیوه فیلمسازی را به ذهن شما باز کرد یا تجربه گرا بودن و تمایل رفتن سراغ دنیای جدید؟